Ορθοπεδικός & Αθλητίατρος στην Αθήνα | Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τις αθλητικές κακώσεις

Οι αθλητικές κακώσεις αποτελούν συχνό πρόβλημα τόσο για τους επαγγελματίες όσο και για τους ερασιτέχνες αθλητές. Μπορεί να εμφανιστούν αιφνίδια έπειτα από έναν οξύ τραυματισμό, αλλά και να αναπτυχθούν σταδιακά λόγω επαναλαμβανόμενης καταπόνησης ή ανεπαρκούς αποκατάστασης μεταξύ των προπονήσεων. Η σοβαρότητα μιας αθλητικής κάκωσης δεν αντανακλάται πάντοτε από την ένταση του πόνου. Ένας τραυματισμός που αρχικά φαίνεται ήπιος μπορεί να υποκρύπτει σημαντική βλάβη ή να εξελιχθεί σε χρόνιο πρόβλημα, ιδιαίτερα όταν ο αθλητής συνεχίζει τη δραστηριότητα χωρίς σωστή διάγνωση και κατάλληλη θεραπεία. Για τον λόγο αυτό, η έγκαιρη ορθοπεδική αξιολόγηση είναι καθοριστική για την ακριβή αναγνώριση της κάκωσης, την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής προσέγγισης και τον ασφαλή σχεδιασμό της επιστροφής στην άθληση. Στο άρθρο που ακολουθεί αναλύονται οι αθλητικές κακώσεις, τα συχνότερα αίτια και οι βασικοί παράγοντες κινδύνου, οι κυριότεροι τύποι τραυματισμών, η διαδικασία της διάγνωσης και οι σύγχρονες συντηρητικές και χειρουργικές επιλογές αντιμετώπισης.

Τι είναι οι αθλητικές κακώσεις;

Ο όρος αθλητικές κακώσεις περιλαμβάνει το σύνολο των τραυματισμών που προκαλούνται κατά τη διάρκεια της άθλησης, της προπόνησης ή οποιασδήποτε έντονης σωματικής δραστηριότητας. Οι κακώσεις αυτές αφορούν κυρίως το μυοσκελετικό σύστημα και μπορεί να επηρεάσουν τους μυς, τους τένοντες, τους συνδέσμους, τα οστά, τις αρθρώσεις, τους μηνίσκους και τον αρθρικό χόνδρο.

Κατηγορίες αθλητικών κακώσεων

Ανάλογα με τον τρόπο πρόκλησης, οι αθλητικές κακώσεις διακρίνονται κυρίως σε δύο βασικές κατηγορίες:

1. Οξείες αθλητικές κακώσεις

Οι οξείες αθλητικές κακώσεις προκαλούνται από ένα συγκεκριμένο και σαφώς αναγνωρίσιμο τραυματικό γεγονός. Μπορεί να συμβούν έπειτα από απότομη αλλαγή κατεύθυνσης, σύγκρουση με άλλον αθλητή, πτώση, άμεσο πλήγμα ή λανθασμένη προσγείωση μετά από άλμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο αθλητής αισθάνεται αιφνίδιο πόνο τη στιγμή του τραυματισμού και συχνά αναγκάζεται να διακόψει άμεσα τη δραστηριότητά του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οξέων αθλητικών κακώσεων αποτελούν:

• • το διάστρεμμα της ποδοκνημικής
  • η μυϊκή θλάση
  • η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου
  • η ρήξη του αχίλλειου τένοντα
  • το εξάρθρημα μιας άρθρωσης
  • το οξύ κάταγμα.

2. Κακώσεις υπέρχρησης

Οι κακώσεις υπέρχρησης δεν συνδέονται με ένα μεμονωμένο τραυματικό συμβάν αλλά αναπτύσσονται σταδιακά λόγω επαναλαμβανόμενης καταπόνησης. Προκύπτουν όταν τα μηχανικά φορτία που δέχονται οι ιστοί υπερβαίνουν την ικανότητά τους να προσαρμόζονται και να αποκαθίστανται μεταξύ των προπονήσεων. Αρχικά, τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια και να εμφανίζονται μόνο μετά την άσκηση. Με την πάροδο του χρόνου όμως ο πόνος μπορεί να εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας ή ακόμη και στην καθημερινότητα εφόσον η επιβάρυνση συνεχίζεται χωρίς επαρκή αποκατάσταση. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται:

• • οι τενοντοπάθειες
  • τα κατάγματα κόπωσεως
  • το σύνδρομο λαγονοκνημιαίας ταινίας
  • το σύνδρομο επώδυνης κνήμης
  • η επικονδυλίτιδα αγκώνα
  • το σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου.

Αίτια και παράγοντες κινδύνου

Οι αθλητικές κακώσεις σπάνια οφείλονται σε μία μόνο αιτία. Συνήθως προκύπτουν από την επίδραση παραγόντων που σχετίζονται τόσο με τον ίδιο τον αθλητή όσο και με τις απαιτήσεις του αθλήματος και τις συνθήκες της προπόνησης.

1. Απότομη αύξηση της προπονητικής επιβάρυνσης. Η απότομη αύξηση της έντασης, της διάρκειας ή της συχνότητας της προπόνησης μπορεί να υπερβεί την ικανότητα προσαρμογής του μυοσκελετικού συστήματος. Όταν οι μύες, οι τένοντες, οι σύνδεσμοι και τα οστά δεν διαθέτουν επαρκή χρόνο για αποκατάσταση, αυξάνεται ο κίνδυνος εμφάνισης κακώσεων υπέρχρησης, μυϊκών τραυματισμών και καταγμάτων κόπωσης.

2. Ανεπαρκής μυϊκή δύναμη και νευρομυϊκός έλεγχος. Η μειωμένη μυϊκή δύναμη, η ανεπαρκής ιδιοδεκτικότητα, οι διαταραχές ισορροπίας και ο ελλιπής έλεγχος της κίνησης μπορούν να επηρεάσουν τη σταθερότητα των αρθρώσεων και να αυξήσουν τα φορτία που δέχονται οι σύνδεσμοι, οι τένοντες και οι υπόλοιπες δομές του μυοσκελετικού συστήματος.

3. Προηγούμενος τραυματισμός. Το ιστορικό προηγούμενης αθλητικής κάκωσης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση νέου τραυματισμού. Ο κίνδυνος είναι αυξημένος όταν η αποκατάσταση δεν έχει ολοκληρωθεί ή όταν ο αθλητής επιστρέφει πρόωρα στην προπόνηση πριν ανακτήσει το απαιτούμενο εύρος κίνησης, τη μυϊκή δύναμη, τη σταθερότητα και τον νευρομυϊκό έλεγχο.

4. Λανθασμένη τεχνική. Η λανθασμένη εκτέλεση μιας αθλητικής κίνησης μπορεί να μεταβάλει την κατανομή των φορτίων και να επιβαρύνει επανειλημμένα συγκεκριμένους μυς, τένοντες, συνδέσμους και αρθρώσεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η λανθασμένη τεχνική στο τρέξιμο, στις ρίψεις, στα άλματα, στις προσγειώσεις και στην άρση βαρών.

5. Ανεπαρκής προθέρμανση και αποκατάσταση. Η σωστά σχεδιασμένη προθέρμανση προετοιμάζει σταδιακά το μυοσκελετικό, το νευρομυϊκό και το καρδιοαναπνευστικό σύστημα για τις απαιτήσεις της άσκησης. Συνήθως περιλαμβάνει προοδευτική αύξηση της έντασης, δυναμικές κινήσεις και ασκήσεις που προσομοιάζουν τις βασικές κινήσεις του αθλήματος. Με αυτόν τον τρόπο βελτιώνονται προσωρινά η κινητικότητα, η μυϊκή ενεργοποίηση, ο συντονισμός και η ετοιμότητα του αθλητή. Επιπλέον, τα κατάλληλα διαστήματα ανάπαυσης, ο ποιοτικός ύπνος, η επαρκής ενυδάτωση και η κάλυψη των ενεργειακών και διατροφικών αναγκών αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για τη φυσιολογική αποκατάσταση.

6. Ακατάλληλος εξοπλισμός και επιφάνεια άθλησης. Τα φθαρμένα ή ακατάλληλα υποδήματα, η έλλειψη προστατευτικού εξοπλισμού και οι ακατάλληλες ή ολισθηρές επιφάνειες μπορούν να μεταβάλουν τη μηχανική της κίνησης και να αυξήσουν την πιθανότητα πτώσης, σύγκρουσης ή υπερφόρτισης.

7. Ανατομικοί και βιολογικοί παράγοντες. Ορισμένα ατομικά χαρακτηριστικά μπορούν να επηρεάσουν την κατανομή των φορτίων στο μυοσκελετικό σύστημα και να αυξήσουν την ευαισθησία σε συγκεκριμένες αθλητικές κακώσεις. Σε αυτά περιλαμβάνονται η ηλικία, η οστική πυκνότητα και ποιότητα, η κινητικότητα των αρθρώσεων, η μυϊκή δύναμη και ελαστικότητα, καθώς και ορισμένες ανατομικές ή λειτουργικές ιδιαιτερότητες, όπως η ευθυγράμμιση των κάτω άκρων και η μορφολογία των αρθρώσεων.

Συχνότεροι τύποι αθλητικών κακώσεων

Οι αθλητικές κακώσεις μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Ωστόσο, τα κάτω άκρα και ιδιαίτερα το γόνατο, η ποδοκνημική και ο άκρος πόδας, επιβαρύνονται συχνά σε αθλήματα που περιλαμβάνουν τρέξιμο, άλματα, προσγειώσεις και απότομες αλλαγές κατεύθυνσης.

1. Μυϊκές θλάσεις. Η μυϊκή θλάση είναι μία από τις συχνότερες αθλητικές κακώσεις και προκαλείται όταν οι μυϊκές ίνες διατείνονται πέρα από τα φυσιολογικά όρια αντοχής τους ή υφίστανται μερική ή πλήρη ρήξη. Εμφανίζεται συχνότερα σε κινήσεις που απαιτούν απότομη επιτάχυνση, επιβράδυνση, άλμα ή έντονη διάταση του μυός. Οι θλάσεις εντοπίζονται συχνά στους οπίσθιους μηριαίους, στον τετρακέφαλο, στους προσαγωγούς και στους μυς της γαστροκνημίας. Ο αθλητής μπορεί να αισθανθεί αιφνίδιο και οξύ πόνο τη στιγμή του τραυματισμού, ενώ συχνά δυσκολεύεται να συνεχίσει τη δραστηριότητα. Ανάλογα με τη βαρύτητα της κάκωσης, μπορεί να εμφανιστούν οίδημα, αιμάτωμα, μυϊκή αδυναμία, ευαισθησία στην ψηλάφηση ή σε σοβαρότερες περιπτώσεις, ψηλαφητό έλλειμμα στην περιοχή της ρήξης.

2. Διαστρέμματα και συνδεσμικές κακώσεις. Το διάστρεμμα αφορά τη διάταση ή τη μερική ή πλήρη ρήξη ενός ή περισσότερων συνδέσμων που συμβάλλουν στη σταθερότητα μιας άρθρωσης. Αποτελεί μία από τις συχνότερες αθλητικές κακώσεις, με το διάστρεμμα της ποδοκνημικής να εμφανίζεται ιδιαίτερα συχνά σε αθλήματα που περιλαμβάνουν τρέξιμο, άλματα, προσγειώσεις και απότομες αλλαγές κατεύθυνσης. Συνδεσμικές κακώσεις μπορεί επίσης να εμφανιστούν στο γόνατο, στον καρπό, στον αντίχειρα, στον ώμο και σε άλλες αρθρώσεις. Η βαρύτητα της κάκωσης κυμαίνεται από ήπια διάταση των συνδεσμικών ινών έως πλήρη ρήξη, η οποία μπορεί να συνοδεύεται από σημαντική αστάθεια της άρθρωσης. Τα συχνότερα συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο, οίδημα, εκχύμωση, περιορισμό της κίνησης και δυσκολία στη φόρτιση ή στη χρήση του τραυματισμένου άκρου. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις, ο αθλητής μπορεί να αισθάνεται ότι η άρθρωση «υποχωρεί» ή δεν τον στηρίζει επαρκώς.

3. Ρήξεις τενόντων και τενοντοπάθειες. Η οξεία ρήξη τένοντα συμβαίνει συνήθως έπειτα από απότομη και έντονη σύσπαση ή αιφνίδια επιβάρυνση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ρήξη του αχίλλειου τένοντα κατά την οποία ο αθλητής μπορεί να αισθανθεί ξαφνικό πόνο σαν χτύπημα στο πίσω μέρος της κνήμης και άμεση αδυναμία να συνεχίσει τη δραστηριότητα. Αντίθετα, οι τενοντοπάθειες αναπτύσσονται συνήθως σταδιακά, όταν ο τένοντας υποβάλλεται σε επαναλαμβανόμενα φορτία χωρίς επαρκή χρόνο προσαρμογής και αποκατάστασης. Εκδηλώνονται συχνά με εντοπισμένο πόνο, δυσκαμψία, ευαισθησία και μειωμένη λειτουργικότητα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια ή μετά την άσκηση. Οι συχνότερες τενοντοπάθειες αφορούν:

• • τον αχίλλειο τένοντα
  • τον επιγονατιδικό τένοντα
  • τους τένοντες του στροφικού πετάλου του ώμου
  • τους τένοντες του αγκώνα και του καρπού
  • τους περονιαίους τένοντες
  • τον οπίσθιο κνημιαίο τένοντα.

4. Κακώσεις γόνατος. Το γόνατο είναι ιδιαίτερα ευάλωτο σε αθλήματα που απαιτούν περιστροφές, απότομη επιβράδυνση και αλλαγές κατεύθυνσης. Οι συχνότερες αθλητικές κακώσεις του γόνατος περιλαμβάνουν:

• • ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου
  • κακώσεις του έσω ή του έξω πλαγίου συνδέσμου
  • ρήξεις των μηνίσκων
  • τραυματισμούς του αρθρικού χόνδρου
  • εξάρθρημα ή υποτροπιάζουσα αστάθεια της επιγονατίδας
  • επιγονατιδομηριαίο πόνο

5. Κακώσεις ώμου. Οι αθλητικές κακώσεις του ώμου εμφανίζονται συχνότερα σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες κινήσεις του άνω άκρου πάνω από το επίπεδο της κεφαλής, όπως οι ρίψεις, η κολύμβηση, το τένις και η ενόργανη γυμναστική, αλλά και σε αθλήματα επαφής όπου υπάρχει κίνδυνος πτώσης ή άμεσης πρόσκρουσης. Στις συχνότερες περιλαμβάνονται:

• • η τενοντοπάθεια ή η ρήξη των τενόντων του στροφικού πετάλου,
  • η αστάθεια ή το εξάρθρημα του ώμου,
  • οι βλάβες του επιχείλιου χόνδρου,
  • οι κακώσεις της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης,
  • το σύνδρομο πρόσκρουσης και ο πόνος που σχετίζεται με επαναλαμβανόμενες κινήσεις πάνω από το ύψος του ώμου.

Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο κατά την ανύψωση ή την περιστροφή του άνω άκρου, μυϊκή αδυναμία, περιορισμό της κίνησης, αίσθημα αστάθειας ή χαρακτηριστικό «κλικ» μέσα στην άρθρωση. Σε περίπτωση εξαρθρήματος μπορεί να εμφανιστούν έντονος πόνος, εμφανής παραμόρφωση και πλήρης αδυναμία κίνησης του ώμου.

6. Κατάγματα από τραύμα και κατάγματα κόπωσης. Τα οξέα κατάγματα προκαλούνται συνήθως από έναν σαφή τραυματικό μηχανισμό, όπως πτώση, σύγκρουση, άμεση πλήξη ή βίαιη στροφική φόρτιση. Ανάλογα με την ένταση του τραυματισμού και την περιοχή που έχει προσβληθεί, μπορεί να συνοδεύονται από έντονο πόνο, οίδημα, εκχύμωση, παραμόρφωση και αδυναμία φόρτισης ή χρήσης του άκρου. Αντίθετα, τα κατάγματα κόπωσης αναπτύσσονται σταδιακά, όταν οι επαναλαμβανόμενες μηχανικές φορτίσεις υπερβαίνουν την ικανότητα του οστού να προσαρμόζεται και να αναδομείται. Εμφανίζονται συχνότερα σε αθλητές που αυξάνουν απότομα την ένταση ή τον όγκο της προπόνησης, ιδιαίτερα σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενο τρέξιμο και άλματα. Οι συχνότερες εντοπίσεις περιλαμβάνουν:

• • την κνήμη
  • τα μετατάρσια
  • την πτέρνα
  • το σκαφοειδές οστό του άκρου ποδός
  • τον αυχένα του μηριαίου.

Το βασικό σύμπτωμα είναι συνήθως ο εντοπισμένος πόνος που αρχικά εμφανίζεται κατά την άσκηση και υποχωρεί με την ανάπαυση. Καθώς η βλάβη εξελίσσεται, ο πόνος μπορεί να επιμένει και στην καθημερινότητα ή ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας.

7. Εξαρθρήματα. Το εξάρθρημα προκαλείται όταν οι αρθρικές επιφάνειες χάνουν πλήρως τη φυσιολογική επαφή μεταξύ τους. Όταν η απώλεια της επαφής είναι μερική, χρησιμοποιείται ο όρος εξάρθρημα. Οι κακώσεις αυτές εμφανίζονται συχνότερα έπειτα από πτώση, σύγκρουση ή απότομη κίνηση που υπερβαίνει τα φυσιολογικά όρια της άρθρωσης. Στον αθλητισμό, τα εξαρθρήματα παρατηρούνται συχνά στον ώμο, στα δάκτυλα, στην επιγονατίδα και στον αγκώνα. Συνήθως προκαλούν έντονο πόνο, εμφανή παραμόρφωση, οίδημα και σημαντικό περιορισμό ή πλήρη αδυναμία κίνησης της τραυματισμένης άρθρωσης.

Αθλητικές κακώσεις | Πώς πραγματοποιείται η διάγνωση;

Η διάγνωση των αθλητικών κακώσεων βασίζεται στον συνδυασμό του ιστορικού, της κλινικής εξέτασης και όπου απαιτείται, του απεικονιστικού ελέγχου. Ο ορθοπεδικός αξιολογεί τον μηχανισμό του τραυματισμού, τη θέση και την ένταση του πόνου, την εμφάνιση οιδήματος, τη δυνατότητα φόρτισης ή συνέχισης της δραστηριότητας, καθώς και τυχόν προηγούμενες κακώσεις. Κατά την κλινική εξέταση ελέγχονται το εύρος κίνησης, η μυϊκή δύναμη, η σταθερότητα της άρθρωσης, η εντοπισμένη ευαισθησία και η νευροαγγειακή λειτουργία του άκρου. Ανάλογα με την πιθανή βλάβη μπορεί να ζητηθούν ακτινογραφίες, υπερηχογράφημα, μαγνητική ή αξονική τομογραφία. Τα απεικονιστικά ευρήματα πρέπει πάντοτε να ερμηνεύονται σε συνδυασμό με την κλινική εικόνα και τις λειτουργικές ανάγκες του αθλητή.

Σύγχρονη αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων

Η αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων εξατομικεύεται ανάλογα με το είδος και τη βαρύτητα του τραυματισμού, την ηλικία, το επίπεδο δραστηριότητας και τις απαιτήσεις του αθλητή. Στην αρχική φάση μπορεί να χρειαστούν προσωρινή διακοπή της άσκησης, προστασία της περιοχής, περιορισμός της φόρτισης, ελαστική περίδεση, νάρθηκας ή βοηθήματα βάδισης. Αναλγητικά ή αντιφλεγμονώδη φάρμακα χρησιμοποιούνται μόνο όταν ενδείκνυνται και για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Βασικό ρόλο έχει η λειτουργική αποκατάσταση, με προοδευτική κινητοποίηση, ενδυνάμωση, ασκήσεις ισορροπίας και ιδιοδεκτικότητας και σταδιακή επιστροφή στις κινήσεις του αθλήματος. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να εφαρμοστούν ενέσιμες θεραπείες, ενώ η χειρουργική αντιμετώπιση εξετάζεται όταν υπάρχει πλήρης ρήξη, σημαντική αστάθεια, σοβαρό κάταγμα, μηχανικός περιορισμός ή αποτυχία της συντηρητικής θεραπείας.

Ορθοπεδικός Χειρουργός & Αθλητίατρο στην Αθήνα | Δρ. Ιωάννης Γιαννακόπουλος

Ο Δρ. Ιωάννης Γιαννακόπουλος είναι Ορθοπεδικός Χειρουργός & Αθλητίατρος και Διευθυντής της Ορθοπεδικής Κλινικής Χειρουργικής Κάτω Άκρων & Ρομποτικής Χειρουργικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Διαθέτει πολυετή εμπειρία στη διάγνωση και αντιμετώπιση αθλητικών κακώσεων, με ιδιαίτερη εξειδίκευση στις παθήσεις και στους τραυματισμούς του γόνατος, της ποδοκνημικής και του άκρου ποδός. Έχει εκπαιδευτεί και εργαστεί για περισσότερα από 15 έτη σε πανεπιστημιακές και εξειδικευμένες ορθοπεδικές κλινικές της Γερμανίας. Η θεραπευτική προσέγγιση βασίζεται στην αναλυτική κλινική αξιολόγηση, στη σύγχρονη απεικόνιση και στην επιλογή της κατάλληλης συντηρητικής ή χειρουργικής θεραπείας ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ασθενούς. Οι βασικοί τομείς εξειδίκευσής του περιλαμβάνουν:

• αθλητικές κακώσεις γόνατος, ποδοκνημικής και άκρου ποδός,
• αρθροσκοπική χειρουργική,
• χειρουργική αποκατάσταση συνδεσμικών και τενόντιων κακώσεων,
• αντιμετώπιση σύνθετων καταγμάτων,
• ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές,
• ρομποτική χειρουργική γόνατος,
• εξατομικευμένο σχεδιασμό επιστροφής στην άθληση.

Ο Δρ. Γιαννακόπουλος είναι πιστοποιημένος από τη Γερμανική Εταιρεία Χειρουργικής Ποδοκνημικής και Άκρου Ποδός (GFFC) και τη Γερμανική Εταιρεία Χειρουργικής Γόνατος (DKG), πιστοποιήσεις που αντανακλούν την εξειδικευμένη επιστημονική και χειρουργική του κατάρτιση.

Αθλητικές κακώσεις | Επικοινωνήστε με το ιατρείο μας στην Αθήνα

Εάν έχετε υποστεί αθλητικό τραυματισμό ή αντιμετωπίζετε πόνο, οίδημα, αστάθεια ή περιορισμό της κίνησης κατά την άσκηση, η έγκαιρη ορθοπεδική αξιολόγηση μπορεί να αποτρέψει την επιδείνωση της κάκωσης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός & Αθλητίατρος στην Αθήνα, Δρ. Ιωάννης Γιαννακόπουλος, εφαρμόζει σύγχρονες μεθόδους διάγνωσης, συντηρητικής θεραπείας, λειτουργικής αποκατάστασης και χειρουργικής αντιμετώπισης των αθλητικών κακώσεων. Κάθε θεραπευτικό πρόγραμμα σχεδιάζεται εξατομικευμένα, με στόχο την αποκατάσταση της λειτουργικότητας, την πρόληψη της υποτροπής και την ασφαλή επιστροφή του ασθενούς στην καθημερινότητα και στην αθλητική δραστηριότητα.

Δρ. Ιωάννης Γιαννακόπουλος, MD, PhD, MHCM

Ορθοπεδικός Χειρουργός – Αθλητίατρος

Διευθυντής Ορθοπεδικής Κλινικής Χειρουργικής Κάτω Άκρων και Ρομποτικής Χειρουργικής Ιατρικό Κέντρο Αθηνών

Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Κολωνίας, Γερμανίας

Master of Science Διοίκηση Μονάδων Υγείας , Πανεπιστήμιο Κύπρου

τ. Αν. Διευθυντής Πιστοποιημένου Κέντρου Αρθροπλαστικής Ισχίου & Γόνατος και Χειρουργικής Γόνατος,

τ. Διευθυντής Τμήματος Χειρουργικής Ποδοκνημικής και Άκρου Ποδός, Municipal Hospital Nettetal Germany

Λεωφόρος Κηφισίας 56 & Δελφών, Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, Μαρούσι

Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 6981105000